''কাব্যবীথিকা''

এৰি থৈ অহা দীঘলীয়া এটা বাট বুকুত মোৰ নীলাজি বনৰ আৰু তই অবুজ অভিমানি তেতিয়া তই তই হৈ উঠা নাছিলি আৰু মই মই হৈ উঠা নাছিলো কাঁইটীয়া সুবাস হাজাৰ পখিলাৰ মাজত আছিলো ফুলৰ সুবাসত উটি-ভাঢ়ি তই মনৰ খোবুলিত আছি লি এটা সপোন হৈ। গছকি ফেনেকি কৰিছিলো মনৰ পথাৰ বোকা কিমান যে বালো বাটকুৰি মিছাক সঁচা কৰিবলৈ সঁচাক সিঁছি দিবলৈ সুখবোৰক সজাবলৈ দুখবোৰক ঢাকি থবলৈ সঁচা জীৱনৰ চাকি গছি পোহৰাই তুলিবলৈ।                                                  ✍নাং ননী বৰুৱা গগৈ                                            টেঙাখাত

ৰাতিয়ে কথা জানে  এন্ধাৰে নিজক সাবটে, চুব নোৱাৰা  চাব নোৱাৰা এন্ধাৰত কিজানি  জোনৰ ফুল ফুলে ময়ূৰ ময়ুৰীয়ে নাচে হৃদয়ে উচুপি থাকে প্ৰেমৰ মোহত ওৰে নিশা অকলে অকলে কোনে কান্দে?                                             ✍ কুঁকি কল্পিতা বৰা

ৰ'দ নাই বৰষুনে বাৰুকৈ জুৰুলা কৰিছে  চৰাইৰ চোতাল ঘৰ ৰ'দ নাই বৰষুণে বাৰুকৈ কঁপাই তুলিছে কঁপহুৱা আঁচলৰ বুকুখনি ৰ'দ নাই নাই যে নাই পষেক দিন কৈতালিত বন হাবি  নাই যে নাই ৰ'দ ভৰুন শৈলুৱৈ  ৰ'দ নাই সেমেকি আছে চকুত চকু ভিজা দুহাতত নজ্বলে উধানৰ খৰি নবহে চৰু ।                     ✍ৰতন শদিয়াল